PEGUAM Mohd Khairul Azam Abdul Aziz mengaku beliau seorang rasis tetapi itu bukan masalah baginya kerana pada pemahamannya, semua orang pun rasis juga.

“Melayu rasis, Cina rasis, India rasis, Iban rasis. Siapa yang tak rasis? Semua rasis.

“Tetapi kenapa tuduh Melayu, saya rasis?” katanya dalam satu wawancara dengan The Malaysian Insight.

Khairul Azam, yang juga naib presiden Parti Bumiputera Perkasa Malaysia, sekali sekala membuat kenyataan berkaitan isu Melayu melalui Twitter yang menggunakan akaun @suakeris.

“Kalau orang marah dengan apa yang saya tulis, maka misi saya tercapai,” katanya.

Khairul Azam, 42, baru-baru ini menjadi perhatian selepas menulis sepucuk surat kepada sebuah sekolah di Puchong, Selangor, atas nama “ibu bapa murid Melayu”, mengadu mengenai hiasan untuk sambutan Tahun Baru Cina di sekolah itu.

Beliau mendakwa ibu bapa beragama Islam mengadu tidak selesa dengan hiasan itu yang mereka anggap keterlaluan serta dakyah menyebarkan agama lain dalam kalangan pelajar beragama Islam.

Sebelumnya, beliau juga menarik perhatian susulan tindakannya memfailkan saman pemula di mahkamah mencabar kedudukan sekolah jenis kebangsaan daripada segi Perlembagaan.

Khairul Azam menjelaskan beliau bukannya mempersoalkan hak orang lain untuk belajar bahasa Cina atau Tamil, malah tidak juga mempersoalkan bantuan kerajaan kepada sekolah vernakular.

Apa yang dipersoalkannya ialah bantuan kewangan kerajaan itu sudah disamatarafkan dengan peruntukan untuk sekolah kebangsaan, yang menggunakan bahasa kebangsaan sebagai pengantar.

Dalam saman pemulanya, Khairul Azam menamakan menteri pendidikan dan kerajaan Malaysia masing-masing sebagai defendan pertama dan kedua.

Selain Khairul Azam, dua badan pendidikan Melayu turut mengemukakan tindakan mahkamah berasingan atas isu yang sama, iaitu Gabungan Pelajar Melayu Semenanjung (GPMS) dan Majlis Pembangunan Pendidikan Islam Malaysia (Mappim).

Dalam saman itu, mereka antara lain memohon perisytiharan mahkamah bahawa peruntukan undang-undang dalam Akta Pendidikan 1996 mengenai sekolah jenis kebangsaan bertentangan dengan Perkara 152(1) Perlembagaan Persekutuan.

Perkara 152(1) menyentuh soal Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan.

Berikut adalah petikan wawancara tersebut:

TMI: Saudara kata apa yang ada dalam Perlembagaan Persekutuan tidak wajar dipersoalkan. Tetapi saudara mencabar Perlembagaan tentang keabsahan sekolah jenis kebangsaan. Apa maksudnya ini?

Khairul Azam: Isu berkaitan dengan sekolah vernakular ini tidak pernah dibincangkan 70 tahun dulu pun (semasa penggubalan Perlembagaan).

TMI: Tetapi ada dibincangkan dalam Laporan Barnes dan Laporan Razak?

Khairul Azam: Itu bukan perlembagaan. Apa saja laporan sebelum 1957 boleh dianggap sudah buang ke dalam tong sampah. Boleh anggap macam itulah.

Perlembagaan jelas. Saya cabar sekolah vernakular ini pun orang salah faham. Saya tidak fikir orang salah faham… saya rasa mereka tak nak faham.

Saya bukan cabar hak mereka belajar bahasa Mandarin atau bahasa Tamil. Bukan. Itu hak perlembagaan mereka. Saya tidak cabar langsung Perkara 152 (1)(b) (yang membenarkan penggunaan dan pengajian bahasa lain selain Bahasa Melayu).

Saya cabar Perkara 152 (1)(a), iaitu bahasa pengantar “bagi maksud rasmi”. Bahasa pengantar di sekolah awam, yang mendapat dana daripada kerajaan persekutuan daripada rang undang-undang perbekalan, tidak lain ialah Bahasa Melayu.

Bahasa Melayu bukanlah bahasa pengantar utama di sekolah vernakular. Itu sebabnya saya bangkitkan persoalan kepada mahkamah, apakah boleh sebuah badan kerajaan menggunakan bahasa pengantar selain daripada Bahasa Melayu?

Boleh atau tak boleh? Itu saja yang saya hendak tanya mahkamah.

TMI: Kenapa dan bagaimana mulanya hendak lawan kes sekolah vernakular?

Khairul Azam: Semasa pembentangan Belanjawan 2020 oleh Lim Guan Eng, apabila beliau mula menyamatarafkan sekolah kebangsaan dengan sekolah jenis kebangsaan.

TMI: Bagaimana?

Khairul Azam: Dulu peruntukan untuk sekolah jenis kebangsaan diberikan atas nama “bantuan modal” dan diberi daripada akaun yang berlainan. Tetapi apabila Pakatan Harapan menjadi kerajaan, semua peruntukan datang dari akaun yang sama.

TMI: Kenapa tidak boleh?

Khairul Azam: Mereka tidak dianggap sekolah kebangsaan kerana bertentangan dengan Perkara 152(1)(a). Itu sebabnya saya cabar di mahkamah.

Pertama, saya ke mahkamah untuk dapatkan jawapan apakah tarafnya (sekolah jenis kebangsaan) sama dengan sekolah kebangsaan.

TMI: Cukai dikutip dari semua orang dan ia diagihkan kepada sekolah kebangsaan, sekolah jenis kebangsaan dan sekolah agama. Kita pun tidak asingkan wang yang datang daripada pelbagai kaum, jadi kenapa pengagihannya kena asing?

Khairul Azam: Tanggungjawab membayar cukai ini memang tanggungjawab sebagai rakyat. Di negara mana pun, sama. Mana ada negara yang (rakyat) tidak payah bayar cukai? Negara (rakyat) lari daripada bayar cukai, ada.

Ke mana kerajaan hendak belanja wang itu mengikut perlembagaan dan undang-undang. Rakyat tidak boleh bantah, kata itu duit saya. Kerajaan belanja duit itu selaras dengan undang-undang. Selaras dengan undang-undang itu, sekolah kerajaan menggunakan Bahasa Melayu. Yang bukan sekolah kerajaan dapat daripada saluran yang lain, namanya lain (iaitu) bantuan. Duit yang sama juga, duit cukai.

TMI: Jadi saudara tidak pertikaian bantuan kepada sekolah vernakular, cuma bantuan itu dari mana?

Khairul Azam: Ya, ya… sistemnya berlainan. Mana boleh dua sekolah yang sistemnya berbeza tetapi dilayan sama.

Oleh sebab saudara bertanya, memang cukai semua orang bayar. Saya tidak tahu betul atau tidak… apa yang tersebar di media sosial, Melayu bayar cukai paling banyak. Tak tahulah betul atau tidak. Tetapi kalau kita nak gaduh pasal itu, kita akan buka banyak medan perang.

TMI: Kenapa jadikan ini kes ujian kerana saudara juga kata tak patut dipersoalkan duit cukai yang dibayar dan dibelanjakan?

Khairul Azam: Kalau awak semua boleh buka medan perang, takkan saya tak boleh. Memanglah saya kata, janganlah kalau boleh, tapi kalau buka (isu) saya masuk… lawan. Kalau awak tak mulakan, saya mulakan. Kalau bukan saya mulakan, awak mulakan dan kita akan lawan. Tapi sampai bila?

Kalau awak tanya saya, saya akan kata, sampai saya mati. Sama ada saya mati dulu, atau awak mati dulu.

TMI: Bagaimana tindakan mahkamah anda ini membantu Malaysia secara keseluruhan?

Khairul Azam: Perpaduan. Satu sekolah, satu sistem.

TMI: Apa yang saudara mahu capai?

Khairul Azam: Perpaduan, seperti hasrat Perdana Menteri Dr Mahathir Mohamad yang pernah mencadangkan sekolah wawasan. Kita hendak perpaduan antara kaum. Kita mahu antara kaum kenal-mengenal dan menghargai antara satu sama lain.

Untuk membolehkan ini tercapai, melentur buluh biarlah dari rebung. Kalau nak ajar perpaduan, ajar dari kecil. Kalau sudah besar baru hendak suruh mereka memahami, masa itu sudah terlambat.

Itu sebabnya sekolah bagi saya satu institusi yang sangat penting untuk perpaduan. Kita perlukan satu sekolah, satu sistem. Ini tujuan utama saya, bukan untuk anti mana-mana kaum. Itu tafsiran orang, saya tidak boleh hendak hentikan.

Jujurnya, kita mahu satu sistem supaya negara kita lebih harmoni pada masa akan datang.

TMI: Adakah saudara bimbang kes ini memberikan persepsi buruk tentang saudara?

Khairul Azam: Orang yang hanya baca pandangan yang mengkritik saya tentulah akan ada persepsi begitu. Saya hendak beritahu bahawa saya juga dapat banyak sokongan. Itu sebabnya kena baca cerita kedua-dua belah pihak.

Saya dapat sokongan daripada lebih ramai peguam sekarang, berbanding semasa saya failkan kes ini pertama kali di mahkamah. Saya juga hendak beritahu bahawa ada lebih 100 badan masyarakat yang bersama saya.

TMI: Saudara digelar rasis kerana mengemukakan kes di mahkamah mengenai sekolah jenis kebangsaan dan menulis surat mengadu tentang hiasan sambutan Tahun Baru Cina di sekolah. Adakah saudara rasis?

Khairul Azam: Ya. Rasis ini bergantung pada pemahaman kita tentang perkataan itu sendiri. Bagi saya, rasis ini menghargai dan mempertahankan kaum sendiri… mempertahankan asas kepercayaan, budaya, bahasa, maka orang itu rasis. Adakah itu salah?

Perkataan rasis ini selalu digunakan dalam konteks yang salah. Padahal orang lain pun rasis. Cina mana yang tak mempertahankan Cina. India mana yang tidak mempertahankan India.

Melayu rasis, Cina rasis, India rasis, Iban rasis. Siapa yang tak rasis? Semua rasis.

Tetapi kenapa tuduh Melayu, saya rasis. Jadi apabila saudara tanya adakah saya rasis, ya, saya rasis. Apa masalahnya? Saudara pun rasis juga. Kenapa orang lain boleh rasis, saya tak boleh?

Tak apalah, awak rasis, saya pun rasis. Tapi kalau saya hormat awak, awak kenalah hormat saya. Tapi bila awak tak hormat saya, kenapa saya nak kena hormat awak? Kena terimalah.

Kita lawanlah, dan tengok siapa menang. Itu namanya lawan… kita lawanlah.

TMI: Apa kepercayaan utama saudara?

Khairul Azam: Saya percaya pada kedaulatan undang-undang, Perlembagaan Persekutuan, dan latar sejarah pembentukan negara ini. Ini tiga perkara yang sangat rapat dengan hati saya.

Undang-undang tidak boleh dibaca semata-mata undang-undang. Undang-undang perlu dibaca daripada konteks kenapa undang-undang itu dibuat oleh Parlimen. Apa yang berlaku ketika itu yang mendorong Parlimen untuk menggubal undang-undang itu, mesti ada suatu sebab. Keseluruhan aspek ini perlu diketahui, dan apabila kita faham peristiwa sesuatu yang menjadikan undang-undang itu maka kita akan menghargai undang-undang itu.

Sekarang ini masalahnya orang membaca undang-undang itu, dia mengabaikan faktor sejarah.

Contohnya, kebebasan bersuara. Dia hanya tahu kebebasan bersuara dalam konteks di Amerika Syarikat atau Australia tetapi sebenarnya ada banyak kawalan di sini. Kenapa ada sempadan? Ada sejarahnya.

Begitu juga kedudukan Islam sebagai agama persekutuan dalam Perlembagaan. Kenapa Islam, sedangkan ada banyak penganut agama lain di negara ini? Mesti ada sesuatu, mesti ada sebab. Kita kena tahu sebab. Apabila kita tahu sebab kita akan lebih menghargai undang-undang dan kita tidak akan mencabar, mempersoalkan undang-undang itu.

Sebenarnya perlembagaan ini sudah selesai daripada segi agama. Islam agama persekutuan tetapi agama lain boleh diamalkan dengan aman dan damai. Sudah selesai.

Bahasa Melayu adalah bahasa kebangsaan dan hendaklah digunakan dalam urusan rasmi, Perkara 152 Perlembagaan Persekutuan. Begitu juga soal hak Melayu, anak negeri Sabah Sarawak… semuanya sudah selesai. 63 tahun lepas sudah selesai.

Masalahnya selepas 63 tahun, apabila pemikiran liberalisme dah mula nak mengungkit kembali, hendak bangkitkan kembali dari kubur dan hendak bedah siasat balik – betulkah nenek moyang kita dulu mahukan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan?

Kita nak mara ke depan. Kenapa perlu kita gali balik dan nak bincang balik? Siapa suruh kita bincang? Mereka perlu ingat, apabila mereka hendak bincang semula, akan ada tentangan daripada pihak lain.

Jangan fikir kamu saja ada kebebasan bersuara, orang lain kena dengar cakap kamu.

Kalau hendak buka balik, jom kita buka balik. Kadang-kadang saya menyampah. Sebab apa? Bila saya tidak beri reaksi atau pandangan, pandangan pihak yang satu lagi berikan perhatian. Saya perlu sanggah.

TMI: Apa pandangan saudara tentang Malaysia yang sempurna dari perspektif kaum dan agama?

Khairul Azam: Malaysia yang sempurna ialah yang menghormati dan memahami, menjaga sensitiviti setiap kaum di negara ini. Macam sekarang ini saya lihat hanya orang Melayu saja yang disuruh menghormati, memahami dan menerima kaum lain.

Saya sudah dengar ini sejak sekolah rendah lagi.

Lama kelamaan saya tengok hanya Melayu saja yang disuruh terima orang bukan Melayu. Saya tidak pernah dengar orang Cina bercakap sesama orang Cina untuk menerima negara ini Malaysia dan Islam itu agama rasmi, tolong jangan kacau Islam.

Masyarakat India pun begitu. Saya tidak pernah dengan masyarakat Cina dan India bercakap bahawa Bahasa Melayu adalah bahasa kebangsaan, yang perlu kita belajar, bahawa bahasa itu bahasa perpaduan.

Saya tidak pernah dengar ini diucapkan.

Saya tidak ingat bila tetapi di Muar, ada rungutan di hospital pesakit tidak boleh berkomunikasi dalam Bahasa Melayu dengan doktor dan jururawat. Jadi kena ada orang datang terjemah. Tetapi akhirnya, saya tidak ingat MCA atau Gerakan, buat kelas untuk doktor dan jururawat belajar bahasa itu. Sepatutnya mereka (pesakit) yang kena belajar Bahasa Melayu. Ini salah.

Malaysia yang harmoni ialah apabila seorang pemimpin masyarakat Cina memberitahu ahli masyarakatnya supaya tidak mengganggu orang lain. Mudah saja. Kita akan harmoni. – 18 Januari, 2020.